Een blik over je schouder
de zomer had dan geen schaduw gedragen
 
ik zou beide handen naar wolken reikend
gelachen hebben dat ik ze jou wilde brengen
om je toe te dekken
als ik kon
 
jij spreidde denkbeeldig een deken
om warmte te delen
je armen over mijn schouders
 
onze stemmen zouden gefluisterd hebben
poëtische woorden misschien
onder de bomen in het park
 
morgen lag dan stil in eindeloos staren
verlegen als eerste keer thuis
bij elkaar
 
je keek niet om en
ik verloor de wolken