Dag 2018.

Vandaag draag ik je naar je laatste uur. Je was een jaar waarin ik op zoek ging naar evenwicht en rust, zowel in het dagelijks leven als in mezelf. Daarvoor was het nodig negatieve invloeden te onderkennen, te verwerken en/of afstand van te nemen. Trouw blijven aan jezelf is vaak niet gemakkelijk. Ik voel het als noodzaak en heb het nodig om met opgeheven hoofd en open blik in het leven te staan. Ook dit jaar namen Wim en ik afscheid van enkele vertrouwde gezichten. Ze lieten een glimlach na en namen die genoemd zullen worden.

Dag 2018
Onrust over veranderingen in de maatschappij groeide ook dit jaar. Vorige jaren schreef ik onder andere: ‘ Mijn ´ik´ is moe. Moe van mensengedoe dichtbij en veraf. Misschien zelfs moe van de mens.’ Achter die woorden sta ik nog steeds. Verdraagzaamheid lijkt een vergeten woord. Oordelen gaat gemakkelijk en snel. Leven en laten leven schijnt moeilijk te zijn voor velen. Respect heeft zijn betekenis verloren.
Met stijgende verbazing volgde ik het nieuws, vaak zelfs met afschuw! Onder andere over de onachtzaamheid waarmee de wereld door de mens vernield wordt, maar ook berichten en beelden die het verstand ver te boven gaan. Afgeslachte ganzen in een weiland, vermoorde zwanen, creperende dieren in een natuurgebied. Afschuwelijke geweldsdelicten. Daders richten zich op elk mens; volwassenen, tieners, zelfs kinderen en weerloze (hoog)bejaarden moeten het ontgelden. Overvallen worden grover en laten gruwelijke beelden achter van bruut in elkaar geslagen slachtoffers. Teveel laffe criminaliteit om op te noemen. Het ergste is dat dit soort beelden en berichten lijken te vervlakken en als ‘gewoon’ gezien gaan worden.
We zien of horen ze, roepen hoe erg we het vinden - want we horen met elkaar mee te leven - en laten het daarbij. Laten het daarbij?

Ja, want er is méér nodig dan wanhopige kinderen en mishandelde bejaarden om een groot deel van de tegenwoordige inwoners van Nederland furieus en strijdend op de barricades te krijgen…

Een schijnfiguur als Zwarte Piet bijvoorbeeld…

Ons land…ooit was ik een trotse Nederlander, maar nu schaam ik me vaak bij het zien van hoe we met elkaar omgaan èn hoe we met ons om laten gaan door de door ons gekozen regering.
De klok tikt door, het gaat richting twaalf uur.
Het is tijd, de hoogste tijd voor al het goede in de mens om op te staan en de stem te laten horen!

 Dag 2018
Je was het jaar waarin Wim zeventig en ik vijfenzestig werd. Mijlpalen die feestelijk door familie en vrienden werden begroet. Een jaar waarin onze gedachten, kracht en bewondering uitgingen naar dierbaren die zware tijden op sterke schouders dragen. Ook aankomend jaar zullen we ons best doen om voor hen de duimen in positieve richting te draaien.
Het was een jaar waarin stemmen uit het verleden ons riepen. Onderduikers die tijdens de Tweede Wereldoorlog bij mijn ouders in huis waren namen vanuit Australië contact op en er volgde een emotionele en onvergetelijke ontmoeting. Wim en ik struinden door de natuur.Langzamere, kortere tochten. Maar toch presteren we. Daar ben ik trots op. Een jaar vol verwondering voor al het moois dat we mochten zien en mochten fotograferen. Dankbaar voor het ´samen beleven´.

Dag 2018.
Weer leerde ik lessen van verandering… leven is een voortbeweging. Je vastklampen aan het oude is krampachtig blijven staan. Vasthouden balt een vuist, loslaten is een open hand. 

Dag 2018. Kalm vlij ik je neer in herinnering, waar je kunt drijven in koestering van het verleden en met opgeheven hoofd kijk ik uit naar elke morgen in het ontluikend jaar. Een jaar waarin het eindresultaat van kunstzinnige samenwerking tot stand komt en waarin een kans ligt op een nieuwe kunstzinnige uitdaging. Wie weet…het komt zoals het komt.
Ik wens mezelf in het nieuwe jaar gezondheid, geluk en liefde en het doorgeven daarvan aan elk mens in mijn leven.
Ook aan jou...lief mens.