Er zijn nog geen berichten geplaatst

Mokken koffie maar geen bonen

 

Een column schrijven voor Renkum Leeft. Normaal is dat niet zo’n punt. Dit keer wel. Dat komt omdat het september is. “Jij kunt in september niet met vakantie gaan. Dan moet je over de oorlog schrijven. De verhalen moeten bewaard blijven.” Dat zei de geboren Renkumer Steven Buddingh enkele jaren geleden tegen me toen ik hem vertelde van onze op handen zijnde vakantie. Het was waar dat ik  al jaren achtereen, vooral in de septembermaand, verhalen schreef over gebeurtenissen in onze omgeving tijdens de Tweede Wereldoorlog.  Steven is overleden. Het werd weer september en ik begon te schrijven. Halverwege het verhaal stopte ik. Het besluit werd genomen: Dit jaar wil ik niet over de oorlog schrijven.  

 Mok koffie maken. CD opzetten. Vlaggetje tekenen.

Dan denk ik na over leuke onderwerpen en probeer het vragende stemmetje in mijn hoofd te negeren. Tevergeefs. Telkens weer dreint het: Waarom wil jij niet over de oorlog schrijven?  

Kleurpotloden weg. Muziek uit. Mok koffie in de handen. 

Peinzend…waarom eigenlijk niet? Het geeft me toch altijd veel voldoening om met ouderen over de oorlog te praten, om uit te pluizen wat er zich in onze omgeving had afgespeeld en de gegevens om te zetten in een stuk tekst. Heb ik niet bij het schrijven van zo’n artikel altijd een dankbaar gevoel. Het woord vrijheid krijgt er diepere betekenis door. 

Als de mok een gezicht was geweest, was die met zijn bakkes op het bureau geklapt. Gelukkig heeft de mok een stevige bodem. 

Ik besef dat mijn gevoel van vrijheid deuken opgelopen heeft, beschadigd is en zich bedreigt voelt. De stem in mijn hoofd zwijgt als beelden zich opdringen. Rennende mannen die ongenadig voortgedreven worden als een kudde vee naar de slachtbank, knielende mannen wachtend op het dreigend zwaard, huilende ouders met bloedende kinderen in hun armen, duizenden mensen verdreven van hun vertrouwde plekje op aarde op weg naar het onbekende, ronselende haatzaaiers die moord en doodslag prediken, kisten die uit vliegtuigen gedragen worden, lange rijen lijkwagens en tranen, dichter dan dichtbij.

Nee, ik wil niet meer over een oorlog schrijven. Ik wil geen blikken bonen in de kelder zetten voor het geval -je weet wel - dàt. Ik wil geen oorlogsbeeld meer zien. Wat ik wel wil, is herdenken... 

wat je herdenkt dat is niet, maar dat was.