Bij het zien van jouw lach stopt het wentelen van de wereld, draait vanaf dat magische moment alleen om jou en onder mij verdwijnt de aarde waarop ik stevig dacht te staan. Verstand weet enkel letters van jouw naam te vormen en mijn adem draagt verlangen. Jij lacht leven in mijn leeg bestaan. Nooit eerder wist een mens mijn ziel zó diep te raken.

Jouw ogen openen mijn blik. Laten me zien hoe glansrijk hemel werkelijk kan zijn. Ja, nu pas weet ik waar het sterrenstof geboren wordt, het zonlicht warmte haalt, de maan betovering ontleent. Voel het samenvloeien van ons staren naar de verte waarin toekomst lokt.

Wanneer jouw hand zich in de mijne vlijt waan ik mij groots. Dan ontwaakt de drang je te behoeden voor alles wat de puurheid schaden kan, van binnen of van buiten. Maar ik weet dat liefhebben evenzo vertrouwen is; geloven in de ander zonder dwang of vraag. Dus druk ik even slechts je hand.

Mijn mond zal jou niet met zoete woorden aan mijn zinnen kleven. Zo ik ook niet smachtend voor je voeten val, waardoor ik je belemmer om te lopen. Laten gaan kan werkelijk beminnen zijn. Weet dat hoe wijd ook onze wegen wijken en hoever een afstand ons ook scheidt, mijn liefde jou zal vergezellen, je zal koesteren in elke tijd.