In het zicht van eindeloos

draag ik onvermogen mee

op open handen

toegedekt met vragen

 

als was het zand

dat wervelend opgestoven

maar niet rusten wilde

ook al oogde ik in stilte elke storm

 

of toch de tijd

die mij omwond

al sluipende

verkreukt gevoel

in huid vertaalde

 

och

het maakt niet uit

 

niet meer…

 

nu ik mijn eigen weg

met wie ik wil ga

zonder vragen