De treinen zijn lang weggerot
toch rijden ze nog menig nacht
hun gruwelritten naar de dood
echoën de schrille stemmen
en vertwijfeling in nood

de barakken staan verlaten
muren uitgemergeld overeind
diep in geleden pijn gestoken
dromen in rook opgegaan
genadeloos gebroken

de deken van de tijd bedekt
het oog voor bergen blote lijven
gewassen door verraad

de wreedheid van de macht of
hoe rauw het naakt kan wezen
weet slechts stilte

achter prikkeldraad

 


 

 

Uit de bundel Ab Imo Pectore

gemaakt in samenwerking met kunstschilder Albert Ziëck

en fotograaf Wim Mintjes